تقويمش پر شده بود و تنها دو روز،تنها دو روزه خط نخورده باقي بود.پريشان شد و آشفته و عصباني . نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد . داد زد و بدوبيراه گفت . خدا سکوت کرد . جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت ، خدا سکوت کرد. آسمان و زمين را بهم ريخت ، خدا سکوت کرد . به پروپاي فرشته و انسان پيچيد ، خدا سکوت کرد.کفر گفت و سجاده دور انداخت ، خدا سکوت کرد.دلش گرفت و گريست. به سجده افتاد . خدا سکوتش را شکست و گفت : عزيزم ، اما يک روز ديگر هم رفت . تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي . تنها يک روز ديگر باقي است . بيا لااقل اين يک روز را زندگي کن . لابه لاي هق هقش گفت : اما بايک روز ... با يک روز چه کار مي توان کرد...خدا گفت : آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند ، گويي که هزار سال زيسته است و آن که امروزش را در نمي يابد، هزار سال هم به کارش نمي آيد . و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و زندگي کن.

او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گودي دستانش مي چرخيد . اما مي ترسيد حرکت کند ، مي ترسيد راه برود ، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد . قدري ايستاد...بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ، نگه داشتن اين زندگي چه فايده دارد ، بگزار اين يک مشت زندگي رامصرف کنم .

آن وقت شروع به دويدن کرد . زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيدو زندگي را بوييد .وچنان به وجد آمد که ديد مي تواند تا ته دنيا بدود ، مي تواند بال بزند ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد . مي تواند...او در آن يک روز آسمان خراشي بنا نکرد . زميني را مالک نشد . مقامي را بدست نياورد اما...اما در همان يک روز دست بر پوست درخت کشيد . روي چمن خوابيد ، کفش دوزکي را تماشا کرد .سرش را بالا گرفت و ابر ها راديد و به آنهايي که او را نمي شناختند ، سلام کرد و براي آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد . او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد و سبک شد ، لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد.او همان يک روز زندگي کرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند ، امروز او در گذشت ، کسي که هزار سال زيسته بود!!!